Amalia De Roover

Amalia is de oudste dochter van een Belgische vader en een Burkinese moeder. Hoewel ze geboren werd in België, groeide ze op in zowel België als Burkina Faso. Ze behaalde een master in Geschiedenis aan de Universiteit Antwerpen en een master in Gender en diversiteit aan de Universiteit Gent. Daarnaast volgde ze een postgraduaat in podcasting aan de Arteveldehogeschool. Momenteel werkt ze als doctoraatsonderzoeker aan de Vrije Universiteit Brussel, waar ze onderzoek doet naar het diversiteitsbeleid in het Vlaamse hoger onderwijs.

Globe

Meester van de vreugde – childish, in the best way possible.

In deze tekst zal ik Nederlands en Engels afwisselen, omdat in de aflevering ook Engels
en Nederlands door elkaar werd gesproken.

De titel van deze aflevering, Meester van de vreugde, is uitstekend gekozen. ‘Meester’ kan
immers verwijzen naar het beheersen van een vaardigheid, maar evengoed naar het
doorgeven van kennis: iemand die anderen iets aanleert. In deze aflevering doet Alex beide.
Niet door te vertellen hoe je geluk moet najagen, maar door een manier van ‘kijken’ te tonen
die hier mogelijks aan kan bijdragen. Geen stappenplan, maar een houding.

Wat bijblijft, is hoe Alex spreekt over emoties: “I will say: okay, this is sadness. Let me just
stand there and take it in. And I find myself taking in sadness with a smile, because I see how
beautiful the diversity of human emotion is.” Die houding is waardevol. Niet zo snel mogelijk
afleiding zoeken, maar gaan ‘zitten’ met je emotie. En het klopt: een emotie kan je serieus
nemen en tegelijkertijd niet te veel gewicht geven. Je kan een emotie intens voelen en tegelijk
relativeren. Je kan je emoties met respect benaderen en erkennen dat ook dit voorbijgaat.

Erkennen, aanvaarden, voelen, appreciëren.

Een tweede verfrissende invalshoek die in de aflevering naar voren komt, gaat over the game
of life. Terecht merkt Ebe op dat deze uitdrukking vaak wordt geassocieerd met strategie,
met winnen of verliezen, met sluw een spel spelen. Maar dat is niet wat Alex ermee bedoelt.
The game of life kan ook verwijzen naar een spel dat speels en licht is, doordrongen van
lachen en plezier. Childish, in the best sense of the word.

Alex vertelt wat hij leert van kinderen: hoe ze het ene moment intens verdrietig kunnen zijn
en het volgende moment uitbundig lachen. Now I am sad, now I am happy — zo eenvoudig
kan het zijn. Hij vraagt zich af waarom we emoties bij volwassenen vaak zo zwaar en ernstig
benaderen, soms zelfs dramatiseren. Bij een kind proberen we niet meteen iets met grote
ernst op te lossen. Meestal blijven we simpelweg nabij, soms al lachend, en laten we het

voorbijgaan. Intuïtief voelde ik weerstand bij deze gedachte: volwassenen hebben toch

meer (zelf)bewustzijn, meer verantwoordelijkheid en vaak ook reëlere zorgen? Tegelijkertijd

kan ik inzien dat er wijsheid schuilt in dat kinderlijke voorbeeld: het gaat niet om

minder aandacht geven aan emoties, maar om ze vollediger toe te laten. If you feel it, go

all the way.

Of Alex dit alles wil overbrengen als een boodschap, een levensles of simpelweg als een
persoonlijke ervaring, kan ik niet invullen. Maar duidelijk is wel hoe waardevol het kan zijn
om deze houding te beheersen. Tegelijkertijd kan deze manier van kijken niet los worden
gezien van context. Ze veronderstelt, volgens mij, dat bepaalde basisbehoeften vervuld zijn:
veiligheid, gezondheid, een dak boven je hoofd, eten op je bord, bestaansrecht. Het is een
privilege om de (mentale) ruimte te hebben om deze houding te ‘beoefenen’.

Tot slot: misschien schuilt het ‘meesterschap’ waar de titel van deze aflevering naar verwijst
in een moeilijk te beheersen paradox: emoties diep en eerlijk voelen, en ze tegelijk niet
zwaarder maken dan nodig. Ernst en speelsheid naast elkaar laten bestaan.

Meester van de vreugde.

Bekijk hier het gesprek met Alex Akuete.

Het Gesprek

Groen licht

n.a.v. ‘De verwarring van het donker’

We fietsen samen naar een wekelijkse brunch op zondagochtend. We staan voor een rood licht aan een zebrapad. Tegenover ons beginnen fietsers over te steken. Wij niet, want wij zien geen groen licht. Pas na een tijdje dringt het door dat het groen is voor fietsers in beide richtingen, alleen was dat voor ons niet zichtbaar op dat moment.

‘Waarom doet niemand teken naar ons dat wij ook kunnen oversteken?’, zegt mijn gezelschap. Ja, waarom eigenlijk?

We fietsen verder en klagen over hoe het zo vaak ‘ieder voor zich’ lijkt, en we vragen ons af of dat iets Belgisch, iets Europees of iets Westers is misschien? Of gewoon iets eigen aan deze tijd? Toegegeven: waarschijnlijk interpreteerden we dit voorval te snel als een symptoom van iets groots en structureels. En toch, een handgebaar van onze overburen aan dat zebrapad, ‘het is groen hoor!’, had een verschil gemaakt.

Diezelfde namiddag luister ik naar de podcast. “Je kan niet overleven als individu, je moet verbinden” is één van de eerste zinnen die ik hoor wanneer ik de aflevering start. Ik denk: exact, leve de verbinding! Ik begin aan het schrijven van een warm pleidooi voor verbinding. Even later verwijder ik de alinea.

Het is eerlijker om te schrijven over hoe verbinden soms moeilijk is. Beter gezegd: in verbinding blijven. Het is voor mij moeilijk verbonden te blijven, écht verbonden te blijven, wanneer ik merk dat ik met iemand niet (meer) op dezelfde lijn zit over thema’s die voor mij belangrijk zijn. Misschien is dat voor velen herkenbaar. Een tijd lang stonden mijn sociale media vol quotes als ‘protect your peace’ of ‘not everything deserves a response’, quotes die passen binnen een bredere aandacht voor het beschermen van je mentaal welzijn, grenzen stellen etc. Ik kan mezelf hier deels in vinden: niet onvoorwaardelijk een connectie onderhouden wanneer iemands standpunten je verdriet doen, niet eindeloos uitleggen wat kwetsend is wanneer iemand niet wil begrijpen. Misschien beïnvloed door deze ‘trend’, wordt in verbinding blijven soms moeilijk. Wat volgt is geen uitgesproken breuk, maar het is ‘uitchecken’, verwachtingen bijstellen, minder investeren, soms zelfs opgeven.

In mijn omgeving zijn er veel mensen die goed in verbinding kunnen blijven ondanks fundamentele meningsverschillen of verschillende levensvisies. Het ene moment vind ik dat bewonderenswaardig, het andere vind ik het laf. Toch denk ik dat dat uiteindelijk is wat we met z’n allen moeten nastreven. Ik geloof, net als Eva, dat verbinding (én een diversiteit aan standpunten) essentieel is om te overleven. Want wat is het alternatief?

Maar zover ben ik nog niet. Tot het zover is, kan ik eerlijker pleiten voor iets kleiners, iets makkelijks: oppervlakkige verbinding. Paradoxaal misschien. Geen gedeelde waarden, geen consensus, geen grote betrokkenheid of persoonlijke investering, maar simpelweg een beetje lieve aandacht. Een handgebaar aan een zebrapad, een deur openhouden, oogcontact en een knikje,… daarvoor hoef je niet te weten wat iemands standpunten over de grote thema’s van deze tijd zijn.

Ironisch genoeg is mijn verwijt aan de fietsers trouwens helemaal niet zo verbindend of empathisch. Misschien hadden ze haast, misschien zagen ze ons niet. Verbinden over fundamentele verschillen heen is moeilijk en groots maar misschien hoeft verbinding dat niet altijd te zijn. Misschien begint ze, zoals aan dat zebrapad, bij het erkennen dat niet iedereen hetzelfde licht ziet en kan een evenwoudig teken volstaan om dat verschil te overbruggen.